اگر می خواهید خوشبخت باشید

زندگی را به یک هدف گره بزنید ، نه به اشیاء

به کسانی که پشت سر شما حرف میزنند ، بی اعتنا باشید

آنها به همانجا تعلق دارند

یعنی دقیقا پشت سر شما

زمانی که راه هایتان از امیدهایتان قوی تر شدند

روزگار افولتان در راه است

وقتی به کسی بطور کامل و بدون هیچ شک و تردیدی اعتماد می کنید

در نهایت دو نتیجه کلی خواهید داشت :

” شخصی برای زندگی “ یا ” درسی برای زندگی “

انسان مغرور همانند شخصی است که

بر قله کوهی ایستاده و همگان را کوچک میپندارد

و غافل از اینکه مردم از پایین قله او را کوچک میبینند

اگر می خواهی دروغی نشنوی

اصراری برای شنیدن حقیقت مکن

مثل هوا در کنار تو ام

نه جای کسی را تنگ میکنم

نه کسی مرا می بیند

من از تمام دنیا

فقط آن دایره مشکی چشمان تو را میخواهم

وقتی که در شفافیتش بازتاب عکس خودم را میبینم

دلم از هزار راه رفته بی تو باز گشته است

ایوب هم اگر بود چشم می بست از انتظار آمدنت

این روزها یا به تو می اندیشم

یا به این می اندیشم که چرا؟ به تو می اندیشم

با تو بودن همیشه پر معناست

بی تو روحم گرفته و تنهاست

با تو یک کاسه آب، یک دریاست

بی تو دردم به وسعت صحراست

اگه من بمیرم شاید تو ناراحت بشی

اما اگه تو ناراحت بشی من میمیرم

فراموش شدن همیشه از نبودن نیست!

گاهی از نزدیک شدن زیاد فراموش میشوی

برایم تعریف کن هرگز فراموش نشدن چه حسی دارد

تو که هر لحظه در خاطرمی

فراموش کردن کار آسانی است

کافی است دراز بکشم ، چشمانم را ببندم و نفس نکشم

فکرمیکردم رفتنت محال است ، امارفتی

الانم فکر می کنم فراموش کردنت محال است

اما شک نکن فراموشت خواهم کرد

فهمیده ام

فراموش کردن

بهتر از در انتظار ماندن کسی ست که تو را نمیخواهد

آگهی فوری

به یک آغوش گرم برای فراموش کردن سرمای زندگی نیازمندیم

چه کسی گفته که من تنهایم ؟

من ، سکوت ، خاطرات ، بغض و اشک همیشه با همیم

بگذار تنهایی ها از حسودی بمیرد

هی بغض لعنتی بیا بیرون

دیگر صدای هق هقت کسی را بیدار نمیکند

نمی بینی تنهایم …

باران که می بارد دلم برایت تنگ می شود

راه می افتم بدون چتر

من بغض می کنم ، آسمان گریه

بغض بزرگترین اعتراضه

اما اگه بشکنه دیگه اعتراض نیست ، یه التماسه …

بگذار بگویم عزیزم

بغض که می کنی نازنین

گریه ام می گیرد

خنده ات که بگیرد

حالم از همیشه بهتر است

می بینی زندگی ام را !

به دلت بند است بند دلم

کاش میشد نوشت

تموم حرفهایی که بغض شدند

و بر گونه جاری نشدند

بعد از تو

هوای هر دو سوی پنجره بارانی ست !

بعضی وقتها که میان واژه های من جا نمی شوی

شعرِ باران می شوی و زلال می باری از آسمان چشم های من !

باران که گرفت

زنده شدی از میان هزار لحظه دلتنگی و من خیس شدم از عطر بودنت !

تو خیسِ بارانی

اما من مثل اتاق زیر شیروانی ، پر از خاطره بارانم !

پر از رقصیدن گنجشک ها باش

همیشه بر تن گنجشک ها باش

به مردم اعتمادی نیست باران

خودت پیراهن گنجشک ها باش

باران کمی آهسته تر ، اینجا کسی در خانه نیست

من هستم و تنهایی و دردی که نامش زندگیست !

تنهایی یعنی آرزوی مرگ کنی

تا حتی شده برای تشییع جنازت یه عده دورت جمع بشن …

احمقانه تر از دوست داشتن های یک نفرِه

تنهایی های دو نفره است

 

دلم خوش نیست غمگینم . . .

کسی شاید نمیفهمد کسی شاید نمیداند . . .

کسی شاید نمیگیرد مرا از دست تنهایی

تو میخوانی فقط شعری و زیر لب آهسته میگویی :

عجب احساس زیبایی … ! تو هم شاید نمیدانی … !

 

فصل ها پشت سر هم می آیند می روند و تمام می شوند

اما تمام شدنی نیست فصلِ رفتن تو و تنهاییِ من …

 

چه کسی گفته که من تنهایم ؟

من ، سکـوت ، خاطرات ، بغض و اشک همیشه با همیم …

بگذار تنهایی از حسودی بمیرد !

 

تاکنون دوستی را پیدا نکرده ام

که به اندازه ” تنهایی ” شایسته رفاقت باشد . . .

وقتی می توانی با سکوت حرف بزنی

بر پایه های لغزان واژه ها تکیه نکن

یادها رفتند و ما هم می رویم از یادها

کی پر کاهی بماند در میان بادها

هوالحق

قدری صبور باش که این نیز بگذرد

این روزهای زرد و غم انگیز بگذرد

آری بهار پشت زمین لانه کرده است

چیزی نمانده که پاییز بگذرد

گفتم کنار مردم نامرد زندگی ؟

گفتی صبور باش که این نیز بگذرد

از زشت رویی پرسیدند :

انروز که جمال پخش میکردند کجا بودی ؟

گفت : در صف کمال

انتظار بی جا مایه رنج است

اعتماد بی جا مایه ذلت

کاری که در برابر ماست

هرگز به بزرگی نیرویی نیست

که در پشت سر ماست

خيانت واژه ی تلخی ست ، حقیقتی زهرآگین ،

فرود دشنه، پی در پی ، بر پیکره ی دوستت دارمها ،

هرگز تبرئه ای نیست

آنکه را که را چنین به کشتن قلب آهنگین عشق برخاست و دلی را که پژمرد ...

با عشق به من به من  خيانت کردی

دل دادم و تو رد امانت کردی

رفتی و چه آسوده ز من دل کندی

هر دو قلمت خورد اگر برگردی !! ...

کسی که رنگ پریدگی خزان را ادراک کرده باشد به نیرنگ گل های رنگ رنگ دل نخواهد بست

به خیانتکاری چون تو ديگر  هرگز اعتماد نخواهم کرد

هر که را دیدم  خيانت کرد و رفت

هر که با من بود یار من نبود

هر که آمد بر دلم زخمی گذاشت

خود ندانستم از این غمها چه سود

دانه هایی از عشق کاشتم

و خوشه هایی از غم برداشتم

خيانت

تکرار

و رویش نفرت. ...

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست / تا ندانند حریفان که تو منظور منی / دیگران چو بروند / تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی ...

تو ویترین زندگی به عروسکی نگاه نکن که مال تو نیست ،

چون اون فقط وسوسه ات میکنه تا اونی رو که داری از دست بدی

از شهرداری واحد سد معبر مزاحمتون میشم ببخشید مهربونیتون سد راه دلمون شده

عشق آن نیست که چیزی را واقعا دوست داشته باشی دوست داشتن عشق واقعی ست!!!

اگه دیدی دنیا برات مفهومی نداره تحمل کن شاید خودت دنیای کسی باشی.

ضربان قلبمو روی خنده های تو تنظیم کردم ،پس بخند تا زنده بمونم.

برای حرفی که میزنی فکر کن

چون دلی که بشکند صدایش را نمیفهمی

ولی نفرینش به زمین می اندازدت

این روزا از هر دستی که بدی

از همون دست بدهکار میشی !

آرام بر گونه هایم میلغزد تاوانِ بی فکری های دیروز

کاش بیهوده نمی تاختم !

بر آنم که هم قافیه بودن

“مرد” با “درد” اتفاقی نیست

ﻣﻮﻧﺪﻧﯽ ﺭﺍﻫﺸﻮ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯿﮑﻨﻪ

ﺭﻓﺘﻨﯽ ، ﺑﻬﺎﻧﺸﻮ …

 به سلامتی اونی که سیگار نمیکشه چون یه عمره داره از زندگی میکشه !

به سلامتی شکارچی ای که برای شکار خرگوش از خودش صدای خرگوش در میاره...

به سلامتی همه اونایی که دلشون از یکی گرفته
ولی برای اینکه خودشون رو آروم کنند میگن : بخاطر غروب پاییز

به سلامتی مادرای قدیم که وقتی دمپایی پرت میکردن طرفمون صاف میومد میخورد وسط کلمون !!

 فراموش نکنیم که اگر دلی را بردیم شکستیم ، گذشتیم و رفتیم …

روزگار حافظه خوبی دارد ، هرگز فراموش نمی کند !

روی سنگ قبرش نوشتند : “اولین باری نَبود که مُرد...”

این روزها در خودم به دنبال یک کلیک راست میگردم

تا از خودم یک copy بگیرم و کنار خودم paste کنم

شاید از این تنهایی خلاص شدم…

یادش ستاره دنباله داری است که

آسمان را بین من و تنهایی قسمت می کند

تنها یک تنها میداند

تنهایی تنها درد یک تنها نیست

تنهایی تقدیر من نیست… ترجیحِ منه…

باور کن فرق بزرگیست میان کسی که

تنها مانده با کسی که تنهایی را انتخاب کرده…

تنهایی یعنی بعضی اشکای بی دلیل ، بی بهانه ، یه دفعه ای ، نصف شبی

عجیب آدم رو آروم میکنه…

هر روز صبح

یک تاب خالی را هل می دهم

تا به یاد داشته باشم

آدم ها به اوج که می رسند

دست ها را فراموش می کنند

گاهی بدون بغض و گریه و بدون داد و هوار

باید قبول کنی فراموش شدنت را

کمان دار و زره پوشیده در خاک

هزاران جمجمه پوسیده در خاک

منم یک امپراتور فراموش

تمام لشکرم خوابیده در خاک

تو

فراموش ترین اتفاقی هستی

که به یاد می آورم هنوز

اين نمكدان حسين جنس عجيبي دارد

هر چقدر ميشكنيم،باز نمك ها دارد...

نام معشوق مبر نزد من از عشق مگو

عشق دیریست که در پیچ و خم عباس است

هر چه داریم همه از کرَم عباس است

خلقت جنت حق لطف کرم عباس است

ای آن که غمت مسئله آموز من است

شور غم تو در دل پرسوز من است

روزی که حسین! بر تو من گریه کنم

سوگند به تو که بهترین روز من است

یا حسین:

سرخی شهادت تو ناپیدا بود

عشق تو اما م کربلا زیبا بود

تنها سبب زندگی دین قطعاً

پیغام نماز ظهر عاشورا بود

تا بال و پر عشق به جانم دادند / در وادی عاشقان مکانم دادند

گفتم که کجاست کعبه اهل ولا  / درگاه حسین را نشانم دادند

ایام سوگواری حسینی تسلیت باد

تا قیامت ز قیام تو قیامت برپاست

از قیام تو پیام تو عیان است هنوز

همه ماه است محرم ، همه جا کرب و بلاست

در جهان موج جهاد تو روان است هنوز . . .